هواپیمایی جدید برای دنیایی جدید

صنعت هواپيمائي يك دنياي كاملا ً پوياست و بر همين اصل ما همواره شاهد تولدهايي مي باشيم. اين بار كمپاني بوئينگ با معرفي يك پروژه ي جديد به نام 787 باز هم باعث تحير همگان شد .787 اولين پروژه ي بعد از 777 مي باشد و اين در حاليست كه يازدهمين جت مسافربري بوئينگ است. 787 در سه مدل در حال بررسي مي باشد. يكي از مدل هاي 787 به منظور پيمودن قاره ها  در نظر گرفته شده است كه مورد استقبال ژاپن و چين قرار گرفته است.787 با در نظر گرفتن مسائل اقتصادي و زيست محيطي مصرف سوخت را 20% نسبت به پرنده هاي هم اندازه ي خود كاهش داده است، كه همين موضوع اين هواپيما را تبديل به يك هواپيماي فوق بهينه  كرده است. لازم به ذكر است كه اين كاهش مصرف باعث شده 787 دوستدار محيط زيست  باشد.787 با خصوصيات بسيار نوين و فراوان آسايش بيشتر مسافرين  را موجب گشته است، به طوري كه استاندارد آسايش مسافر را ارتقا داده است. از ميان اين خصوصيات مي توان  به راهروهاي پهن تر، رطوبت بيشتر در كابين و همچنين نگاه داشتن كابين در ارتفاع پايين تر در هنگام پرواز نسبت به هواپيماهاي ديگر، اشاره كرد. گفتني است در تمام طول پرواز مي توان با بالاترين سرعت به اينترنت متصل بود.

 مدير پروژه ي 787 آقاي Mike Bair (46 ساله ) در يك مصاحبه ي مطبوعاتي گفته است كه كيفيت هوا در كابين 787 به كمك تكنولوژي هاي نوين ارتقا يافته است.مهمترين خصوصيت 787 بلند برد  بودن آن مي باشد و اين هواپيما را مي توان رقيبي براي A330 و A340 دانست.به وسيله ي 787مي توان در هنگ كنگ زندگي كرد ولي در نيويورك شاغل بود. در همين راستا آقاي Bair گفته است كه با تولد 787 بيش از 400 جفت شهر براي اولين بار به صورت مستقيم به هم متصل مي شوند. از ميان اين جفت شهرها كه مي توان بدون توقف  بين آنها پرواز كرد مي توان به موارد زير اشاره كرد:

• نيويورك – توكيو

• نيويورك – هنگ كنگ

• مادريد – سانتياگو

بهينگي 787 را بايد مديون مواد سبك وزن، حسگرهاي دقيق تر و طراحي بسيار دقيق آيروديناميكي دانست، حال آنكه اين طراحي دقيق فقط به وسيله ي ابر رايانه ها مقدور است. بوئينگ براي ساخت اين هواپيما به طور گسترده اي از كامپوزيت استفاده نموده كه باعث كاهش در تعداد تكه هاي به كار رفته در بدنه شده است. از ديگر خصوصيات كامپوزيت مي توان به وزن كم و همچنين ضد زنگ بودن آن اشاره كرد.

ساخت 787 بر اساس صنعت جهاني بنا شده است، به اين معني كه قسمت هاي مختلف آن در مكان هاي گوناگون دنيا به وسيله ي كمپاني هاي مختلف ساخته مي شود و در نهايت در يك جا گرد هم جمع مي شوند و سر هم گشته و تبديل به يك 787 مي شود.

در حال حاضر بوئينگ در حال مذاكره با شركت هاي بزرگ سازنده ي موتور مي باشد تا براي موتور هاي 787 سفارش بدهد.ژاپني ها حدود 20% از بدنه ي 777 را توليد مي كنند و براي گرفتن مقداري از توليد بدنه ي 787 نيز تقاضا داده اند كه در حال حاضر در حال بررسي مي باشد. از كمپاني هاي متقاضي در توليد قطعات 787 مي توان به موارد زير اشاره كرد:

 Alenia از ايتاليا

 Hawker de Havilland از استراليا

 GKN از انگلستان

 Stork Fokker از هلند

 Vought و Fischer از آمريكا

 Fuji و Kawasaki و Mitsubishi از ژاپن

بوئينگ برآورد كرده است كه براي سوار كردن يك 787 بين 800 تا 1200 پرسنل لازم است. آقاي Bair گفته است كه زمان لازم براي سوار كردن  يك 787 فقط سه روز است، اين در حاليست كه سوار كردن هواپيماهاي ديگر بوئينگ بين 13 تا 25 روز به طول مي انجامد. آقاي Bair هيچگونه اطلاعي از محل سوار شدن 787 نداد، ولي همه ي نگاه ها به سوي شيكاگو  است.بوئينگ همچنين در حال مذاكره با حدود 50 شركت مسافربري (اعم از آمريكايي و غير آمريكايي) در مورد فروش 787 مي باشد.

در دنياي هواپيمايي به هواپيماهاي مسافربري Airliner گفته مي شود، حال آنكه كمپاني بوئينگ هواپيماي 787 را با نام Dreamliner معرفي كرد.آقاي Bair گفته است كه 787 براي 30 سال آينده موفق خواهد ماند.

مشخصات Boeing 787 Dreamliner

 تعداد مسافران : 250 نفر در سه كلاس

                        بيش از 350 نفر در يك كلاس

برد : 14800 km

پيكربندي : داراي دو راهرو

سرعت  :  0.85 mach

ظرفيت بارگيري (بدون اكتساب بار مسافرين) :    6 pallets + 8 LD3s

حداكثر وزن : 222400 Kg

خدمه ي پروازي : 2 نفر

موتور  : 2 عدد

طول هواپيما : 62 meters

طول بال : 57 meters

تاريخ شروع سوار كردن : 2005

تاريخ اولين پرواز : 2007

تاريخ به خدمت درآمدن : 2008

قيمت : غير قابل دسترس

آنتونف 140 یک هواپیمای مسافربری منطقه ای با قابلیت حمل 52 مسافر می باشد که برای جانشینی هواپیمای آنتونوف 24 توسعه یافته است.آنتونف ساخت و توسعه An-140 را در سال 1993 اعلام کرد. اولین نمونه An-140 در 6 ژوئن 1997 ساخته شد و در 17 سپتامبر همان سال اولین پرواز خود را به انجام رسانید. دومین نمونه پروازی این هواپینا در سال 1998 کامل شد و اولین هواپیمای استاندارد آنتونف 140 در سال 1999 به پرواز در آمد.این هواپیما براساس گواهینامه های هوانوردی ایالات متحده و اروپا و همچنین روسیه تدارک دیده شده است.

 نسخه اصلی An-140 از دو موتور Al-30 ساخت شرکت موتور سیچ که هرکدام قدرتی برابر 1839 کیلووات را تولید میکنند بهره می گیرد حال آنکه موتور PW127A ساخت شرکت پرات اند ویتنی با قدرت 1864 کیلو وات نیز قابل انتخاب می باشد. کابین هواپیما قابلیت جا دادن 52 نفر را در ردیف های 4 تایی دارد. در عقب مسافران به عنوان پله های یکپارچه می باشد در حالیکه در سمت راست جلویی اجازه حمل بار و محموله را می دهد. قسمت عقب کابین به آشپزخانه و قسمت قراردادن کت و دستشویی  اختصاص داده شده است.ساخت نمونه اصلي آغازين An-140 در سال 2003 با An-140-100 جايگزين شد كه داراي پهنه بال بیشتر و برد بیشتر (300 کیلومتر) نسبت به An-140 می باشد.در آینده نسخه های دیگری مانندAn-140T  که نوع بارکش آن خواهد بود که دارای در بزرگتر در قسمت عقب می باشد ؛ An-140 VIP که مخصوص حمل اشخاص مهم می باشد ؛  An-140 MP که مخصوص گشت دریایی خواهد بود.

در سال 1996 Antonov  با هسا توافقنامه ای را امضا کرد که در آن اجازه ساخت  An-140  را در ایران با نام ایران 140 فراز می دهد. نمونه های اولیه ایران 140 با قطعات تامینی از Antonov ساخته خواهد شد که در نمونه های بعد با ارتقا هواپیماها به استانداردهای مربوط به ایران همراه خواهند شد.ایران 140 حداکثر دارای سرعت 575 کیلومتر بر ساعت خواهد بود. برد با 52 مسافر 2100 کیلومتر می باشد ؛ برد با 6000 کیلوگرم محموله و با سرعت 520 کیلومتر بر ساعت ( سرعت اقتصادی) ، 900 کیلومتر می باشد.حداکثر وزن برخاست ایران 140 ، 19.150 کیلوگرم می باشد.

مشخصات ایران 140

پیشرانه دو موتور با قدرت 2500 اسب بخار TV3-117VMA-SB2

حداکثر ظرفیت بار 6000 کیلوگرم

ظرفیت مسافر 52 مسافر

سرعت گشتزنی 520 تا 575 کیلومتر بر ساعت

سقف پرواز 7200 متر

برد عملیاتی 2100 کیلومتر با 52 مسافر، 3700 کیلومتر با 33 مسافر

مسافت باند لازم 1350 متر

خدمه پروازی 2

همراه پرواز 1

اين هواپيما که عموما به نام ‏S-37‎‏ شناخته ميشود، با نام تجاري ‏Su-47‎‏ احتمالا وارد ‏سرويس ميشود.حرف ‏S‏ اول عبارت ‏S-37‎‏ بر خلاف تصور عموم، نشانگر هواپيماي ‏ساخت شرکت سوخو نيست، بلکه اولين حرف يک عبارت روسي با ترجمه "پيشگرا" ‏ميباشد. تغيير نام هواپيما ازS-37‎‏ به ‏Su-47‎‏ مسلما از تصميم شرکت سوخو براي بازاريابي اين هواپيما ميباشد.‏‏

هواپيمايي ‏‎ Su-47‎، ابتدا به عنوان نمونه آزمايشي مراکز تحقيقاتي هوا فضاي روسيه ‏براي آزمايش مواد مرکب پيشرفته در هواپيما و همچنين سيستمهاي ‏Fly by Wire‏ ‏پيچيده و امروزي تر بود. هواپيما از بالهاي پيش گرا که قدرت مانور فوق العاده زياد و ‏همچنين قابليت پرواز در زواياي حمله بالاي 45 درجه را به هواپيما ميدهد استفاده ‏ميکند. مزاياي بال پيشگرا نسبت به بال هاي با اشکالمتعارف که عبارتند از پساي ‏القايي و ممان خمشي کمتر و همچنين تاخير در وقوع واماندگي مدت مديدي است ‏که شناخته شده است. اما متاسفانه ممانپيچشي وارد به بال در اين نوع بالها آنقدر ‏زياد است که اگر اين بالها با مواد متعارف ساخته شوند ميتواند بال را براحتي از هم ‏بدرد.براي حل اين مشکل، سوخو 47 از بال هايي ساخته شده از مواد کامپوزيت ‏استفاده ميکند که ضمن مقاومت خوبدر برابر پيچش، پيچش آيروديناميک مورد نياز ‏براي هواپيما را فراهم مي آورند. براي کاهش هزينه هاي سوخو47، دماغه، دم هاي ‏عمودي و ارابه هاي فرود خانواده سوخو27 را امانت گرفته است. با اين وجود بدنه ‏هواپيما فضاي بيشتري براي جاسازي رادار و تجهيزات اويونيکي، فضاهاي داخلي ‏جاسازي اسلحه و بازتاب راداري کمتر (که بخشي از آن ناشي از استفاده از ‏کامپوزيتها و مواد جاذب امواج راديويي است)نسبت به سوخو 27 ها دارد.

‏عليرغم تمام شايعاتي که در مورد اين هواپيما وجود دارد، کارايي بسيار خوب اين ‏هواپيما در آزمايشها، علاوه بر اينکه مسئولين سوخو را به فکر بازاريابي داخلي و ‏خارجي براي اين هواپيما بيندازد، دولت روسيه را نيز متقاعد کرد که بودجه بيشتري در ‏اختيار اين شرکت جهت توسعه اين هواپيما در اختيار سوخو قرار دهد. گزارش هاي ‏اخير حاکي از اين است که با وجوديکه اين هواپيما احتمالا به عنوان جنگنده نسل ‏پنجم نيروي هوايي روسيه و رقيب اصلي ‏F-35‎‏ معرفي ميشود، احتمال جايگزين شدن ‏بال آن با بالهاي متعارف پيش گرا وجود دارد. اگر احتمال دوم صحيح باشد، اينطور بنظر ‏خواهد رسيد که مسئولين سوخو به نتايج مشابهي با نتايج ناسا (در مورد هواپيماي ‏X-29‎‏) در مورد مشکلات بال پيش گرا رسيده اند و نتوانسته اند بر آنها فائق بيايند. ‏

مشخصات ‏Su-47‎

طول بالها    15.1 الي 16.8 متر  ‏

طول کلي    22.2 متر الي 22.6 متر  ‏

وزن خالي    24000 الي 26000 کيلوگرم  ‏

حداکثر وزن   34000 کيلوگرم  ‏

موتور پيشران   دو دستگاه‏‎ AL-37FU ‎‏( گونه اي ازموتور‎ SU-37‎‏) ‏

حداکثر سرعت در ارتفاعات   2500 کيلومتر برساعت  ‏

حداکثر سرعت در ارتفاعات پايين   1400 کيلومتر بر ساعت  ‏

سقف پرواز   18000 متر  ‏

حداکثر برد   3300 کيلومتر  ‏

تسليخات قابل حمل

 ‏
Air-to-air ‎‏ : ‏R-77, R-77PD‏, ‏R-73, K-74‏
‎: Air-to-surface       ‎‏ ‏X-29T, X-29L, X-59M, X-31P, X-31A, KAB-500‎‏, ‏KAB-1500‏تعداد خدمه   يک نفر

بمب افکن فوق پيشرفتهء ‏B-2‎‏ موسوم به ‏Spirit‏ يا "روح"، جهت پاسخگويي به نياز ‏نيروي هوايي ايالات متحده در نبردهاي قرن آينده، طراحي و ساخته شده است.‏